Geen zin in seks in je relatie: wat je lichaam je probeert te vertellen
Je houdt van hem. Je wilt het ook wel willen. En toch is er, als het erop aankomt, niets. Geen zin, of een lichte tegenzin
Er is een soort verdriet waar geen woord voor bestaat. Niemand is gestorven. Er is niets gebeurd waar je een kaart voor krijgt. En toch draag je het al je hele leven mee: het gemis van wat er had moeten zijn en er niet was. De ouder die je zag, de armen die je opvingen, de rust van weten dat je er mocht zijn zonder iets te doen. Rouwen om wat je nooit hebt gekregen is het verdriet om een afwezigheid. In deze blog lees je wat dat gemis met je doet, waarom je het als volwassene blijft oplossen via je relaties, waarom inzicht alleen niet genoeg is en hoe je er in zes stappen doorheen gaat, van herkennen tot liefhebben vanuit volwassenheid.
De meeste vrouwen die ik begeleid, hadden geen slechte jeugd. Dat zeggen ze er meteen bij. Er was eten, een dak, school, vakanties. En toch voelen ze een leegte die ze niet kunnen plaatsen. Dat komt omdat emotionele verwaarlozing zelden uit iets bestaat wat er wél was. Het bestaat uit wat er ontbrak: een ouder die vroeg hoe het echt met je ging, iemand die bleef als je boos was, een hand op je rug als je bang was.
Een kind kan dat gemis niet benoemen, omdat het niet weet dat het anders kan. Het past zich aan. Het wordt lief, flink, onzichtbaar of juist druk. Het leert zijn behoefte kleiner te maken tot die past in wat er beschikbaar is. En daar begint het patroon dat je als volwassene herkent: je voelt je behoeftes nauwelijks, of je schaamt je ervoor zodra ze opkomen.
Als dit je raakt, lees dan ook over emotioneel afwezige ouders en over parentificatie, het kind dat voor de ouder zorgde.
Wat je als kind niet kreeg, ga je als volwassene zoeken bij de mensen die het dichtst bij je staan. Meestal bij je partner. Zonder dat je het doorhebt, krijgt hij de taak om de leegte te vullen die je ouders achterlieten. Hij moet je zien, je kiezen, je geruststellen, bij je blijven. En hij moet dat doen op een manier die bewijst dat je het nu wel waard bent.
Dat is een onmogelijke opdracht, en daar ligt de pijn van veel relaties. Hij doet zijn best en het is nooit genoeg, omdat je een volwassen man vraagt om een gat uit je kindertijd te dichten. Of je kiest juist iemand die zich niet geeft, omdat die afstand je zo bekend voorkomt dat hij veilig voelt. In beide gevallen speelt zich hetzelfde af: je probeert via je relatie alsnog te krijgen wat je toen niet kreeg. In waarom je steeds in dezelfde relatie terechtkomt beschrijf ik dat mechanisme uitgebreider.
Dit is het deel waar bijna niemand over spreekt. Onder het gemis ligt hoop. De hoop dat het alsnog komt. Dat je moeder ooit zegt dat ze trots op je is. Dat je vader alsnog belt. Dat je partner, als je je maar genoeg aanpast, eindelijk geeft wat je nodig hebt. Die hoop voelt als liefde, en in zekere zin is het dat ook. Maar het is ook de reden waarom je blijft wachten in plaats van rouwen.
Zolang je hoopt, hoef je niet te voelen wat er niet is. Rouw begint precies op het moment dat je de hoop durft los te laten. Dat is waarom dit zo zwaar is. Je laat geen persoon los. Je laat een toekomst los waarin het goedkomt. Pas dan kun je zien wat er echt was, en wat niet.
Veel vrouwen die bij mij komen, snappen hun patroon tot in detail. Ze kennen hun hechtingsstijl, ze hebben hun jeugd geanalyseerd, ze weten precies waarom ze doen wat ze doen. En ze doen het nog steeds. Dat is geen gebrek aan inzicht of wilskracht. Het is omdat dit gemis in je lichaam zit, in je zenuwstelsel, en daar komt begrip niet bij.
Je lichaam heeft als kind geleerd dat voelen gevaarlijk was. Dat er niemand kwam als je huilde, of dat je verdriet te veel was voor de volwassene naast je. Dus sloot het die laag af. Om te kunnen rouwen, moet je eerst veilig genoeg worden om weer te voelen. Daarom begint het werk bij je lichaam, bij trauma healing van binnenuit, en pas daarna bij het verdriet zelf.
Dit is de weg die ik met vrouwen loop in mijn begeleiding. Je kunt er zelf mee beginnen.
1. Herkennen wat je werkelijk hebt gemist. Schrijf op wat er als kind had moeten zijn. Geen verwijten, geen analyse. Alleen de feiten van het gemis: “Niemand vroeg hoe het met me ging.” “Ik troostte mijn moeder in plaats van andersom.” Het concreet maken is het begin. Zolang het vaag blijft, kun je er niet om rouwen.
2. Veilig genoeg worden om te kunnen voelen. Voordat je het verdriet toelaat, bouw je de grond waarop je dat kunt dragen. Adem, lichaam, regelmaat, iemand die je erbij houdt. Rouw die te vroeg komt, overspoelt je en bevestigt dat voelen gevaarlijk is. Rouw die op tijd komt, beweegt.
3. Rouwen om wat er nooit is geweest. Dit is het hart van het werk. Je laat het verdriet toe om het kind dat jij was. Je huilt om wat zij niet kreeg. Dat voelt vreemd, soms belachelijk, en het is precies wat nodig is. Rouw is geen probleem dat je oplost. Het is een beweging die je lichaam maakt als je het eindelijk laat.
4. De hoop die je gevangen houdt loslaten. Je neemt afscheid van de ouder die je had gewild en kijkt naar de ouder die je had. Je stopt met wachten op de erkenning die niet komt. Dat is pijnlijk, en het is ook de eerste echte vrijheid: je hoeft niet meer te presteren voor iets wat niet gegeven wordt.
5. Stoppen met de oude pijn via relaties op te lossen. Nu je weet waar het gemis vandaan komt, kun je je partner ontslaan van de taak om het te vullen. Dat verandert alles. Je vraagt hem om wat een volwassen partner kan geven, en de rest draag je zelf of met hulp. Je relatie wordt lichter, omdat hij niet meer je kindertijd hoeft te repareren.
6. Liefhebben vanuit volwassenheid. Hier komt de ruimte die vrijkomt. Je kiest vanuit wat je wilt in plaats van wat je mist. Je kunt nabijheid verdragen zonder jezelf te verliezen en afstand zonder in paniek te raken. Niet omdat het gemis verdwenen is, wel omdat het een plek heeft gekregen. Lees verder in emotionele volwassenheid.
Het gemis gaat niet weg. Dat is de eerlijke boodschap. Wat verandert, is dat het je niet meer bestuurt. Je herkent de oude honger als die opkomt en je weet dat hij uit het verleden komt. Je kunt hem voelen zonder dat je partner hem hoeft te stillen. En je merkt dat er iets zachts ontstaat voor het kind dat je was, waar eerst schaamte of boosheid zat. Dat is wat ik bedoel met je innerlijk kind helen: niet het kind terughalen, wel het eindelijk ontvangen.
Soms komt het verdriet niet, hoe graag je ook wilt. Je weet dat het er is, je voelt de druk op je borst, en toch blijft het achter een muur. Dat is geen onwil. Je lichaam heeft die muur ooit gebouwd om je te beschermen, en hij gaat niet open op commando. Voor dit moment werk ik met Choco Bliss, een ceremoniële cacao met truffel en caapi die je in een rustige thuisceremonie drinkt. De cacao opent je hart, de rest van de blend maakt je zachter en gevoeliger voor wat er onder de drukte zit. Wat vrouwen me daarna vertellen, is bijna altijd hetzelfde: het verdriet kwam eindelijk, en het was draaglijker dan ze hadden gevreesd. Als het kind dat je was mag huilen in een ruimte die je zelf hebt gemaakt, met een intentie en zonder haast, dan gebeurt er iets wat jaren praten niet voor elkaar kreeg.
Een Choco Bliss-ceremonie is geen snelle weg en ook niet voor iedereen. Doe hem pas als je stap twee hebt gedaan, als je genoeg grond onder je voeten hebt om te dragen wat er komt, en lees eerst hoe een Choco Bliss thuisceremonie werkt en wanneer je hem beter kunt laten. Gebruik je antidepressiva, dan is Choco Bliss niets voor jou; dan zijn Sacred Cacao en de Innerlijk Kind Healing een zachter begin.
Mag je rouwen als er niets ergs is gebeurd?
Ja. Rouw hoort bij elk verlies, en een afwezigheid is ook een verlies. Dat je ouders hun best deden, maakt wat ontbrak niet minder echt.
Hoe weet ik of dit bij mij speelt?
Als je in relaties steeds hetzelfde zoekt en het nooit genoeg is. Als je je behoeftes nauwelijks voelt of je ervoor schaamt. Als je als kind al voor anderen zorgde. En als je dit leest met een brok in je keel.
Moet ik hiervoor het contact met mijn ouders verbreken?
Nee. Rouwen gaat over wat er in jou gebeurt, niet over wat je met hen doet. Veel vrouwen merken dat het contact juist rustiger wordt zodra ze niet meer wachten op wat niet komt.
Hoe lang duurt dit?
Het rouwen zelf komt in golven en wordt zachter met de tijd. Het werk eromheen, veilig worden en anders kiezen, is iets wat je maandenlang oefent, met kleine stappen die je steeds opnieuw zet.
Kan ik dit alleen doen?
De eerste stappen wel. Voor het rouwen zelf helpt het om iemand te hebben die erbij blijft, precies wat er vroeger ontbrak. Dat kan een therapeut zijn, een goede vriendin of een sessie met mij. Een zachte eerste stap is de Innerlijk Kind Healing, een geleide activatie waarin je het kind dat je was eindelijk ontmoet.
Ik schrijf over relatiedynamieken, hechtingspatronen, codependency en innerlijk werk. In mijn blogs deel ik inzichten over persoonlijke ontwikkeling, familiedynamieken en bewustwording in relaties.
Vanuit mijn ervaring begeleid ik vrouwen bij het herkennen en doorbreken van terugkerende patronen. Ik deel ook hoe innerlijk werk en plantmedicijnen kunnen bijdragen aan dieper zelfinzicht en persoonlijke transformatie.
Je houdt van hem. Je wilt het ook wel willen. En toch is er, als het erop aankomt, niets. Geen zin, of een lichte tegenzin
In het begin was het makkelijk. Spannend, open, vanzelfsprekend. En dan wordt de relatie serieus, jullie gaan samenwonen, hij wordt belangrijk, en precies dan verandert
Hij wordt stil. Hij gaat naar de garage, naar zijn telefoon, naar zijn werk. Zodra jij wilt praten over wat er tussen jullie speelt, zie
Helen Adriana begeleidt vrouwen bij het doorbreken van terugkerende relatiepatronen, codependency en hechtingsdynamieken. Met Soul Readings, Choco Bliss, diep innerlijk werk en online programma’s wordt zichtbaar wat zich in relaties steeds blijft herhalen.
Plantmedicijnen zoals Sananga, Choco Bliss, Moon Drops en Soul Drops kunnen helpen om dieper te voelen wat er onder de oppervlakte speelt en ruimte te creëren voor echte verandering.