Mijn verhaal

Mijn werk begon lang voordat ik wist dat dit mijn werk zou worden

Ik ben Helen Adriana.

Als kind wist ik natuurlijk niets over hechting, trauma, het zenuwstelsel of patronen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Ik wist alleen wat ik voelde.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik zes jaar was. Voor een klein meisje is dat groot. Ik leerde al vroeg om aan te voelen wat er om me heen gebeurde en me daaraan aan te passen.

Mijn vader had narcistische trekken. Als kind voel je dan al snel dat je er vooral mag zijn als het de ander uitkomt. Dat liefde en aandacht komen wanneer je meebeweegt, en dat het stiller wordt wanneer je dat niet doet. Zonder dat ik het zo kon benoemen, leerde ik mezelf klein te houden om de verbinding niet te verliezen.

Toen ik twaalf was, overleed mijn moeder. Ik verloor haar op een leeftijd waarop een kind haar moeder juist zo nodig heeft. Er was nog zoveel dat ik met haar had willen delen, zoveel dat ze nog had kunnen zien. Dat gemis heeft me lang begeleid, ook op momenten waarop ik dacht dat ik er overheen was.

Na haar overlijden ging ik bij mijn vader wonen. Hij nam ons mee naar Italië, waar we een andere moeder kregen, en een broertje en twee zusjes. Al jong kreeg ik de zorg over hen. Ik was zelf nog een kind dat haar moeder had verloren. En toch werd zorgen voor anderen een groot deel van mijn leven.

Ik leerde kijken wat er nodig was. Aanvoelen hoe de sfeer was. Verantwoordelijkheid nemen. Sterk zijn. Doorgaan.

Er was weinig ruimte om stil te staan bij wat ik eigenlijk nodig had. En ergens onderweg werd zorgen een manier van verbinden.

Wat ik als kind leerde, nam ik mee mijn volwassen leven in

Later bouwde ik mijn eigen leven op. Ik werd op mijn negentiende moeder en kreeg vier kinderen. Zij werden mijn grootste spiegels. Ik werkte, ondernam en kon ontzettend veel dragen. En het meisje van vroeger leefde gewoon met mij mee. Vooral in mijn relaties.

Ik trok partners aan bij wie oude pijn opnieuw werd aangeraakt. Diep vanbinnen bleef ik zoeken naar iets waar ik als kind al naar had verlangd. Gezien worden. Gekozen worden. Ertoe doen. Veiligheid ervaren. Liefde ontvangen zonder daar zo hard voor te hoeven werken.

Vooral het verlangen naar erkenning en liefde van mijn vader liep als een onzichtbare draad door mijn relaties. Dat zag ik toen niet. Ik dacht dat ik gewoon heel veel van iemand hield.

Dus ik zorgde. Ik begreep. Ik gaf ruimte. Ik bleef. Ik paste me aan. Ik probeerde het nog een keer.

Ik kon heel goed voelen wat er bij de ander gebeurde. Veel minder goed voelde ik wanneer ik mezelf daarin begon kwijt te raken. Zo ben ik in behoorlijk toxische relationele dynamieken terechtgekomen. Ik probeerde in mijn volwassen relaties alsnog iets te ontvangen wat eigenlijk uit een veel oudere wond kwam.

Tot ik uiteindelijk volledig vastliep.

Toen kwam het sjamanisme op mijn pad

Op dat punt in mijn leven kwam ik in aanraking met het sjamanisme. Ik ging in opleiding en er ging een wereld voor me open. Ik leerde over sjamanistische tradities, rituelen, energie, bewustzijn, healing en de diepe verbinding tussen mens en natuur.

En ik wilde meer dan leren uit boeken of vanuit een opleidingsruimte. Ik wilde ervaren hoe deze kennis werd geleefd.

Ik begon over de wereld te reizen en bezocht verschillende natuurvolkeren. Soms verbleef ik daar langere tijd. Ik keek hoe er werd gewerkt met healing en rituelen, hoe kennis werd doorgegeven en hoe anders er naar mens, lichaam, natuur, ziekte en bewustzijn gekeken kon worden.

Ik leerde werken met plantmedicijnen en ging zelf door diepe processen heen. Later volgde ik onder andere opleidingen tot Sjamanistisch Genezer bij Instituut Mirre en verdiepte ik mij verder binnen verschillende sjamanistische stromingen, waaronder het Noord-Amerikaanse sjamanisme.

Uiteindelijk begon ik mijn eigen praktijk. Ik gaf massages en healings en liet het lichaam vertellen wat het te zeggen had. Daarnaast begeleidde ik plantmedicijn ceremonies, eerst met ayahuasca en later met mijn geliefde Choco Bliss. Dat heb ik jarenlang met ontzettend veel liefde gedaan.

Mijn zoektocht stopte daar niet

Het sjamanisme en plantmedicijn hadden mij toegang gegeven tot diepe lagen. En toch bleef ik vragen houden. Want ik zag iets bij mezelf en bij de mensen die ik begeleidde.

Met plantmedicijn kun je diepe pijn doorvoelen en oude lagen aanraken. Die weg is alleen niet voor iedereen weggelegd. Daarom ben ik ook programma’s gaan schrijven met lichaamsgerichte oefeningen, zodat je ook zonder ceremonie stap voor stap bij die diepere lagen kunt komen.

Een ceremonie kan je heel diep brengen. Je kunt in één nacht thuiskomen bij een deel van jezelf dat je lang niet had ontmoet. Je kunt voelen waar iets vandaan komt, oude pijn eindelijk ruimte geven en een zachtheid voor jezelf ervaren die je in het dagelijks leven soms zo moeilijk vindt. Ik heb mensen zien openbloeien en zichzelf zien terugvinden. Dat is kostbaar en ik draag het nog steeds met veel liefde.

En ik raakte vooral gefascineerd door de plek waar patronen echt worden doorbroken. Want ik zag het gebeuren. Bij mezelf en bij de vrouwen die ik begeleidde. Ik zag hoe iets wat je je leven lang meedroeg langzaam zijn grip kan verliezen, zodra je het aanraakt op de plek waar het zit.

Ik herkende ook hoe diep oude reacties kunnen zitten. Hoe je kunt weten dat een relatie je pijn doet en toch een sterke trek naar die persoon kunt voelen. Hoe er iets in je kan opspelen wanneer iemand van wie je houdt afstand neemt. En juist op die plek zag ik dat echte verandering mogelijk is.

Dat maakte mij nieuwsgierig. Waarom raakt liefde zulke diepe lagen in ons? Waarom reageren we in relaties soms vanuit iets veel ouders dan het hier en nu? Waarom kunnen we onszelf op zoveel gebieden van ons leven prima dragen en raken we onszelf juist in relaties ineens kwijt?

Daar begon voor mij een volgende verdieping.

Ik wilde begrijpen wat er onder onze relatiepatronen ligt

Ik ging me steeds intensiever verdiepen in hechtingsstijlen, codependentie, relatietrauma, innerlijk kindwerk, familiesystemen en de invloed van onze vroegste relaties op hoe we later liefhebben.

Sinds 2008 volgde ik talloze opleidingen en verdiepingen in systemisch werk, hechting, regressie, hypnose, lichaamswerk, ademwerk en persoonlijke ontwikkeling. Mijn volledige opleidingen en achtergrond vind je op een aparte pagina.

Ik heb nooit geloofd dat één methode het hele antwoord heeft. Ik wilde de mens begrijpen vanuit verschillende lagen. Het lichaam. Het zenuwstelsel. Het familiesysteem. Hechting. Bewustzijn. Energie. Trauma. Relaties. En alles wat we onbewust meenemen vanuit onze geschiedenis.

En ondertussen begon ik vooral mezelf te begrijpen

Al die kennis gaf uiteindelijk woorden aan iets wat ik zelf jarenlang had geleefd. Codependentie. Relatieverslaving. Parentificatie. Relatietrauma. Gedesorganiseerde hechting. Een zenuwstelsel dat veiligheid probeert te creëren door te zorgen, te dragen, te begrijpen, vast te houden of zichzelf aan te passen.

Ik begon de rode draad in mijn eigen leven te zien. Het meisje dat na het overlijden van haar moeder voor andere kinderen ging zorgen, werd een vrouw die heel veel kon dragen. Het kind dat verlangde naar erkenning van haar vader, bleef als volwassen vrouw zoeken naar die erkenning bij partners. Het meisje dat feilloos had leren voelen wat anderen nodig hadden, moest als volwassen vrouw opnieuw leren voelen wat zij zelf nodig had.

Dat inzicht veranderde veel voor mij. Want ik begon te begrijpen dat het over meer ging dan de partner die tegenover mij stond. Soms reageerde mijn hele systeem op iets wat veel ouder was. En precies daar begon ik te begrijpen hoe diep hechtingspatronen kunnen gaan.

Inmiddels is dit mijn expertise geworden

Na al die jaren van opleidingen, persoonlijke ontwikkeling, werken met mensen en mijn eigen processen mag ik mezelf inmiddels expert noemen op het gebied van hechtingsstijlen, codependentie en relatietrauma.

Het is gegroeid uit jaren van studie, ervaring, verdieping en duizenden uren werken met mensen. En uit mijn eigen leven.

Want ik weet hoe het is wanneer je hoofd allang begrijpt dat iets niet goed voor je is, terwijl je lichaam iets anders lijkt te vertellen. Ik weet hoe het voelt om te blijven hopen op een reactie van iemand omdat iets in jou gelooft dat je dan eindelijk kunt ontspannen. Ik weet hoe subtiel het moment kan zijn waarop je jezelf verlaat om de verbinding met de ander niet kwijt te raken.

En juist dat kleine moment fascineert mij. Het moment vóórdat je gaat pleasen. Vóórdat je gaat uitleggen. Vóórdat je gaat redden. Vóórdat je over je eigen grens heen gaat. Vóórdat je jezelf kleiner maakt.

Daar gebeurt iets. En precies daar ligt voor mij een belangrijke ingang naar verandering.

Ook mijn lichaam werd onderdeel van mijn zoektocht

Mijn lichaam heeft ondertussen zijn eigen verhaal geschreven. Door de jaren heen kreeg ik verschillende lichamelijke klachten, en ook daarin ben ik steeds verder gaan onderzoeken.

Wat doet langdurige stress met een lichaam? Welke rol speelt het zenuwstelsel? Wat gebeurt er wanneer iemand jarenlang veel verantwoordelijkheid draagt? Welke invloed hebben hormonen, voeding, slaap, beweging, emoties en onze levensgeschiedenis?

Ik ging me ook steeds verder verdiepen in lichaamswerk. Daar leerde ik hoe trauma zich kan vastzetten in het lichaamzelf. In de spieren, in de adem, in de manier waarop we onszelf vasthouden. De fascia, het bindweefsel dat alles in ons lichaam met elkaar verbindt, blijkt oude spanning en onverwerkte ervaringen te kunnen opslaan. Wat mijn hoofd soms allang leek te zijn vergeten, bleek in mijn lichaam nog voelbaar aanwezig.

Ik loop dat onderzoek zelf nog steeds. Ik geloof niet dat iedere lichamelijke klacht vanuit trauma of emoties verklaard kan worden. Goede medische zorg en onderzoek blijven belangrijk. Wel heeft mijn eigen lichaam mij geleerd dat ik de mens niet meer in losse delen kan bekijken. Ons lichaam leeft mee met ons leven.

Plantmedicijn heeft daarin nog steeds een bijzondere plek

Plantmedicijnen hebben mij geholpen om delen van mezelf te ontmoeten waar woorden niet altijd bij konden. Ze kunnen iets zichtbaar maken. Iets openen. Je laten voelen wat je hoofd misschien al jaren begrijpt.

En na al die jaren werken met plantmedicijn weet ik ook dat een plant het leven niet voor je doet. De integratie vindt uiteindelijk plaats midden in je gewone leven. Wanneer iemand afstand neemt. Wanneer je een grens voelt. Wanneer iemand teleurgesteld in je is. Wanneer je merkt dat je weer wilt zorgen, redden, pleasen, controleren of uitleggen. Wanneer je oude bedrading wordt geraakt en je deze keer leert om jezelf niet te verlaten.

Daar krijgt bewustzijn voor mij betekenis.

Wat dit werk mij heeft laten zien

Er zijn momenten uit mijn werk die me altijd zijn bijgebleven.

Soms midden in een ceremonie. Iemand die urenlang niets zegt en ineens begint te huilen omdat ze voor het eerst werkelijk voelt hoe moe ze is van altijd sterk zijn. Voor haar partner. Voor haar kinderen. Voor haar ouders. Voor haar werk. Voor iedereen.

Of een vrouw die haar hele leven heeft gezegd dat ze een fijne jeugd had en tijdens een proces opeens voelt hoe alleen ze zich als klein meisje eigenlijk heeft gevoeld. Geen groot verhaal. Geen schuld naar haar ouders. Alleen ineens dat besef: er was niemand die zag hoeveel ik toen al droeg.

Ik heb vrouwen meegemaakt die jarenlang boos waren op hun lichaam en tijdens een ceremonie voor het eerst hun handen op hun buik legden en alleen maar konden huilen. Omdat ze ineens voelden dat hun lichaam hen nooit in de steek had gelaten. Dat het al die jaren juist met hen had meegedragen.

Ik heb gezien wat er gebeurt wanneer iemand na jaren eindelijk durft te rouwen. Om iemand die is overleden. En ook om wat ze nooit heeft gehad. Een moeder die haar niet kon geven wat ze nodig had. Een vader die haar nooit werkelijk zag. Een jeugd waarin ze te vroeg volwassen moest worden. Een versie van zichzelf die jarenlang heeft geprobeerd het allemaal goed te doen.

Soms komt er tijdens een familieopstelling iets boven wat iemand al jaren probeert te begrijpen. Ze ziet hoe vanzelfsprekend ze de verantwoordelijkheid voor haar moeder is gaan dragen. Of hoe ze nog steeds probeert het verdriet in haar familie op te lossen. En ineens hoeft daar niets meer mee. Ze ziet alleen: dit draag ik al heel lang. En het is niet allemaal van mij.

Ook bij plantmedicijn heb ik momenten meegemaakt die nauwelijks in woorden te vatten zijn. Iemand die binnenkomt met honderd vragen en na afloop zegt: “Ik heb eigenlijk geen antwoord gekregen. Ik voelde alleen voor het eerst dat ik mezelf niet hoef op te lossen.”

Dat vind ik mooi.

Want na al die jaren raakt het grote of spectaculaire me steeds minder. Het zijn juist die kleine verschuivingen die ik zie. Iemand die anders ademhaalt. Een vrouw die voor het eerst een nee uitspreekt zonder er meteen een heel verhaal achteraan te zetten. Iemand die na jaren zorgen voor iedereen op een dag zegt: “Maar wie zorgt er eigenlijk voor mij?” Een moeder die beseft dat ze haar kind niet hoeft te behoeden voor ieder moeilijk gevoel. Een vrouw die ontdekt dat haar zachtheid niet betekent dat ze alles hoeft toe te laten. Iemand die na jarenlang zoeken ineens heel stil wordt omdat ze voelt: ik ben er zelf nog.

Dat zijn de momenten die mij bijblijven. Misschien omdat ik zoveel daarvan ook uit mijn eigen leven ken. Het dragen. Het zoeken. Het sterk zijn. Mijn lichaam dat op een gegeven moment niet meer zomaar meeging. Het verlies van mijn moeder. Het verlangen naar mijn vader. De relaties waarin ik mezelf kwijtraakte. De jaren waarin ik over de wereld reisde en overal iets probeerde te begrijpen over heling, bewustzijn en de mens.

En hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik zie dat heling soms veel kleiner begint dan we denken. In één moment waarop je voelt: dit wil ik niet meer dragen. In een grens die je eindelijk serieus neemt. In verdriet dat er voor het eerst helemaal mag zijn. In je lichaam dat je niet langer hoeft te repareren en waar je naar gaat luisteren. In het besef dat je niet verantwoordelijk bent voor het geluk van je kinderen, je ouders of je partner. In het moment waarop je stopt met zoeken naar wat er mis met je is en nieuwsgierig wordt naar waarom je ooit hebt geleerd om zo te overleven.

Dat zijn de momenten waarvoor ik dit werk nog steeds doe. Omdat ik weet hoeveel er kan veranderen wanneer iemand zichzelf beter gaat begrijpen en zichzelf ergens onderweg weer begint te voelen.

Ik loop dit pad nog steeds

Dat vind ik misschien wel het belangrijkste om hier te vertellen. Ik begeleid niet vanuit een plek waarop ik zelf klaar ben. Die plek bestaat voor mij niet.

Ik ben moeder. Oma. Ondernemer. Vrouw. Ik heb relaties waarin ik geraakt word. Ik heb een lichaam dat mij nog steeds uitnodigt om te luisteren. Ik kom oude lagen tegen. Ik leer. Ik ontwikkel. En soms ontdek ik opnieuw iets waarvan ik dacht dat ik het allang begrepen had.

Het verschil is dat ik mezelf daarin steeds beter herken. Ik voel eerder wanneer mijn hechtingssysteem wordt geraakt. Ik merk sneller wanneer ik verantwoordelijkheid begin te dragen die niet van mij is. Ik herken wanneer ik iets bij een ander probeer op te halen wat eerst iets in mij nodig heeft. En ik kan steeds vaker bij mezelf blijven wanneer iets spannend wordt.

Voor mij is dat emotionele volwassenheid. Het betekent dat je jezelf leert dragen in wat er geraakt wordt, ook als dingen je nog steeds raken.

Daar is mijn werk vandaag

Alles wat ik door de jaren heen heb geleerd, ervaren en doorleefd komt inmiddels samen in mijn werk. Mijn sjamanistische achtergrond. Mijn reizen. Plantmedicijn. Systemisch werk. Lichaamswerk. Ademwerk. Coaching. Hypnotherapie. Hechting. Codependentie. Relatietrauma. Het zenuwstelsel. En mijn eigen leven.

Voor mij zijn het allang geen losse werelden meer. Ze komen samen op die ene plek waar ik zelf zo vaak ben geweest: het moment waarop je jezelf dreigt te verlaten om liefde, veiligheid of verbinding te behouden.

Misschien ziet jouw levensverhaal er heel anders uit dan het mijne. En misschien herken je wel dat je heel goed bent geworden in voelen wat anderen nodig hebben. Dat je veel kunt dragen. Dat je veel begrijpt. Dat je al zoveel aan jezelf hebt gewerkt. En dat er toch iets gebeurt wanneer liefde, afwijzing, afstand of verlies wordt geraakt.

Misschien ken je dat moment waarop je ineens weer gaat twijfelen aan jezelf. Waarop je harder gaat werken voor verbinding. Waarop je wacht op de reactie van de ander voordat er weer rust in jou kan ontstaan.

Daar ligt mijn werk. Om je te helpen zien waar jij jezelf bent gaan verlaten, en wat er nodig is om daar een andere beweging te leren maken. Zodat je steeds minder buiten jezelf hoeft te zoeken naar wat je diep vanbinnen nodig hebt. Zodat je kunt liefhebben zonder jezelf kwijt te raken. Zodat je kunt verbinden en jezelf daarin kunt blijven voelen.

Mijn werk is mijn vak geworden omdat het eerst mijn eigen weg was. En die weg loop ik nog steeds.

Liefs, Helen Adriana