Ik weet nog dat ik op een dag besefte dat ik niet eens meer wist wat ík zelf wilde eten.
Niet omdat ik geen honger had. Maar omdat ik al zo lang automatisch had afgestemd op wat de ander wilde, dat mijn eigen voorkeur ergens onderweg was verdwenen. Dat kleine, alledaagse moment liet me zien dat ik me niet alleen aanpaste. Ik was mezelf langzaam kwijtgeraakt.
En dat is precies het verschil waar deze blog over gaat.
Iedereen past zich aan in een relatie. Je stemt je agenda af. Je houdt rekening. Je kiest soms voor de ander, ook als jij liever iets anders had gewild.
Dat is niet zwak. Dat is hoe liefde werkt.
Aanpassen vanuit een open hart, vanuit echte keuze, is een teken van volwassen verbinding. Je voelt wat jij wil. Je voelt ook wat de ander nodig heeft. En je kiest, bewust, om nu voor de ander te gaan.
Die keuze voelt licht. Misschien niet altijd makkelijk, maar wel vrij.
Zelfverlies in een relatie ziet er van buiten precies hetzelfde uit. Maar van binnen is er niets van die lichtheid. Er is geen moment van afweging. Geen echte keuze. Wat er is, is een automatische beweging weg van jezelf en naar wat de situatie van je vraagt.
Niet omdat je het wilt. Maar omdat er iets in je is dat zegt: dit is de enige manier om de verbinding veilig te houden.
Dat eetmoment was niet het enige moment. Het was het moment waarop ik het eindelijk zag.
Want voordat ik dat zag, had ik mezelf ervan overtuigd dat ik gewoon flexibel was. Niet moeilijk. Lief. Ik pas me graag aan, zei ik tegen mezelf. Ik ben geen type dat overal een mening over heeft.
Maar de waarheid was anders. Ik had mijn eigen behoeften zo lang opzijgezet dat ik ze niet meer kon voelen. Mijn eigen behoeften opzijzetten was geen keuze meer. Het was een automatisme geworden, zo ingesleten dat het aanvoelde als wie ik was.
Het was niet wie ik was. Het was wat ik had geleerd.
Het verschil tussen aanpassen en jezelf verliezen zit niet in wat je doet. Het zit in waarom je het doet.
Pas je je aan vanuit vrijheid? Dan is er contact met jezelf. Je voelt je eigen wil, je eigen grens, je eigen behoefte, en je kiest bewust om die even opzij te zetten voor iets wat je belangrijker vindt.
Pas je je aan vanuit angst? Dan is er geen contact meer. Je reageert op wat de situatie van je vraagt voordat je ook maar één seconde bij jezelf bent geweest. Je sust, je stemt af, je schikt, automatisch, omdat je zenuwstelsel dat al jaren doet.
Dat zenuwstelsel is sneller dan je bewustzijn. Voordat jij ook maar één gedachte hebt gevormd, heeft je lichaam al besloten: aanpassen is veiliger dan jezelf zijn.
Onderzoek naar hechtingsstijlen laat zien dat mensen met een onveilige hechtingsstijl vroeg leren dat nabijheid vraagt om zelfverlies. Dat liefde blijft zolang jij jezelf aanpast. En dat patroon herhalen ze, zonder het te weten, in elke relatie daarna.
Jezelf kwijtraken in een relatie gaat zelden gepaard met een duidelijk moment. Het sluipt. En het gebruikt daarvoor de taal van deugdzaamheid.
Je noemt het meegaand zijn. Niet moeilijk doen. Rekening houden.
Maar er zijn eerlijkere signalen.
Je weet precies wat de ander voelt, maar je kunt nauwelijks antwoord geven op de vraag wat jij voelt. Je hebt meningen, maar je spreekt ze alleen uit als je zeker weet dat ze welkom zijn. Je eigen behoeften opzijzetten voelt normaal, noodzakelijk zelfs. Je sociale leven is smaller geworden. Je interesses zijn verschoven. En de dingen die jij vroeger belangrijk vond, nemen minder ruimte in.
Het meest veelzeggende signaal: je weet niet meer wat jij wil. Niet in de grote dingen. Maar ook niet in de kleine. Wat eten. Hoe je de avond doorbrengt. Wat jij nodig hebt als je moe bent.
Dat is geen toeval. Dat is wat er gebeurt als je jezelf lang genoeg als tweede hebt gezet.
Er is een reden waarom dit zo lang onzichtbaar blijft.
Pleasen in een relatie voelt goed. Of in ieder geval veilig. Er is minder conflict. De sfeer is rustiger. De ander is tevreden. En jij krijgt iets wat voelt als bevestiging: je bent lief, je bent niet moeilijk, je bent een goede partner.
Bovendien is het beeld van de zorgzame, opofferingsgezinde vrouw diep ingebakken. Wie zichzelf wegcijfert voor een ander wordt zelden gecorrigeerd. Eerder bewonderd.
Tot het lichaam zegt: tot hier en niet verder.
Chronische vermoeidheid die maar niet overgaat. Een leegte die je niet kunt verklaren. Een irritatie die groeit zonder aanwijsbare bron. Het gevoel dat je naast jezelf staat. Dat je kijkt naar je eigen leven in plaats van erin te leven.
Dat zijn geen tekenen van zwakte. Dat zijn signalen van een systeem dat structureel te weinig heeft gekregen van wat het nodig had: contact met zichzelf.
De meeste vrouwen die ik begeleid begrijpen dit patroon uitstekend. Ze herkennen het. Ze kunnen het benoemen. Ze weten waar het vandaan komt.
En toch doen ze het de volgende dag weer.
Dat is niet omdat ze niet slim genoeg zijn. Dat is omdat begrip en verandering twee verschillende dingen zijn.
Zolang je zenuwstelsel in een staat van chronische alertheid verkeert, verandert inzicht niets aan het automatisme. Je kunt weten dat je te veel aanpast en het toch blijven doen. Simpelweg omdat je lichaam geen andere weg kent.
Neurowetenschapper Stephen Porges legt in zijn Polyvagaal Theorie uit hoe het autonome zenuwstelsel voortdurend inschat of het veilig is om jezelf te zijn. Als dat systeem jarenlang heeft geleerd dat zelfverlies veiliger is dan zelfuitdrukking, past het zich niet aan op basis van een inzicht. Het past zich aan op basis van nieuwe ervaringen in het lichaam.
Daar begint echte verandering.
Er is een derde weg, voorbij aanpassen en voorbij verzet.
Aanwezig zijn.
Aanwezig zijn betekent dat jij er bent in een gesprek, niet alleen fysiek maar ook van binnen. Dat je voelt wat er in je omgaat. Dat je die informatie niet wegdrukt, maar ook niet meteen op tafel gooit. Dat je bij jezelf kunt blijven terwijl je ook open staat voor de ander.
Dat klinkt eenvoudig. Maar voor iemand die gewend is de eigen behoeften opzij te zetten, is aanwezig zijn soms het moeilijkste wat er is.
Het vraagt dat je leert verdragen dat de ander misschien niet blij is met wat jij voelt. Dat er soms spanning is. Dat de relatie niet altijd soepel loopt als jij er ook echt bij bent.
En tegelijkertijd: dat echte verbinding alleen mogelijk is als jij er ook echt bij bent.
Een plek om te beginnen is Innerlijk Kind Healing, waarbij je teruggaat naar de oorsprong van dit patroon. Of Shamanic Breathing, waarbij je ademhaling je lichaam direct aanspreekt op een manier die denken niet kan bereiken.
Misschien heb jij ook zo’n moment. Een klein, alledaags ding waarop je ineens merkt hoe ver je van jezelf verwijderd bent geraakt.
Dat moment is geen mislukking. Dat moment is het begin.
Niet omdat je daarna meteen anders bent. Maar omdat je voor het eerst echt ziet wat er is. En wat je ziet, kun je veranderen. Niet met meer wilskracht. Niet met meer begrip. Maar door opnieuw contact te maken met wie je bent, in je lichaam, in je gevoel, in de kleine keuzes van alledag.
Wat jij wil eten. Hoe jij je avond wilt doorbrengen. Wat jij nodig hebt.
Dat zijn geen kleine dingen. Dat zijn de dingen waaruit jij bestaat.
Wil je leren hoe je aanwezig kunt blijven in een relatie zonder jezelf te verliezen? In de training Hoe blijf je verbonden zonder jezelf te verliezen werk je aan precies dit: niet harder je best doen, maar dichter bij jezelf komen. En als je herkent dat dit patroon al vroeg is begonnen, is de training Jij was het kind. Jij was ook de ouder. een waardevolle volgende stap.
Wat is het verschil tussen aanpassen en jezelf wegcijferen in een relatie? Aanpassen is een bewuste keuze waarbij je contact houdt met jezelf. Jezelf wegcijferen is een automatische reactie vanuit angst, waarbij je je eigen behoeften structureel opzijzet zonder dat je het doorhebt. Het verschil zit niet in het gedrag maar in de beweegreden.
Hoe weet ik of ik mezelf verlies in een relatie? Een eerlijk signaal is of je nog weet wat jij wilt, los van de ander. Niet alleen in grote dingen, maar ook in kleine alledaagse keuzes. Als je merkt dat je altijd automatisch afstemt op de ander zonder bij jezelf te zijn geweest, is dat een teken van zelfverlies.
Kan aanpassen in een relatie ook gezond zijn? Ja. Aanpassen vanuit een open hart, vanuit echte keuze, is een teken van volwassen liefde. Het wordt ongezond als het een automatisme wordt dat voortkomt uit angst voor conflict, afwijzing of het verliezen van de verbinding.
Waarom lukt het niet om te stoppen met jezelf wegcijferen, ook al begrijp ik het patroon? Omdat dit patroon niet in je hoofd zit maar in je lichaam. Je zenuwstelsel heeft geleerd dat aanpassen veiliger is dan jezelf zijn. Inzicht alleen verandert dat niet. Wat wel helpt is lichaamswerk en bewustzijnswerk dat het zenuwstelsel direct aanspreekt.
Ik schrijf over relatiedynamieken, hechtingspatronen, codependency en innerlijk werk. In mijn blogs deel ik inzichten over persoonlijke ontwikkeling, familiedynamieken en bewustwording in relaties.
Vanuit mijn ervaring begeleid ik vrouwen bij het herkennen en doorbreken van terugkerende patronen. Ik deel ook hoe innerlijk werk en plantmedicijnen kunnen bijdragen aan dieper zelfinzicht en persoonlijke transformatie.
Jezelf verliezen in een relatie voelt zelden als verlies. Het voelt als liefde, als geven, als goed zijn voor een ander. Ontdek waarom dit patroon zo diep zit, wat je hechtingsstijl ermee te maken heeft en hoe je jezelf terugvindt.
Ik weet nog dat ik op een dag besefte dat ik niet eens meer wist wat ík zelf wilde eten. Niet omdat ik geen honger had, maar omdat ik al zo lang automatisch afstemde op wat de ander wilde, dat mijn eigen voorkeur was verdwenen.
Een narcistische relatie herstellen vraagt meer dan tijd. Ontdek wat de dynamiek met je heeft gedaan en hoe herstel op de diepere lagen werkelijk begint.
Helen Adriana begeleidt vrouwen bij het doorbreken van terugkerende relatiepatronen, codependency en hechtingsdynamieken. Met hypnose, regressiewerk, diep innerlijk werk en online trainingen wordt zichtbaar wat zich in relaties steeds blijft herhalen.
Plantmedicijnen zoals Sananga, Choco Bliss, Moon Drops en Soul Drops kunnen helpen om dieper te voelen wat er onder de oppervlakte speelt en ruimte te creëren voor echte verandering.
