Ik heb aan beide kanten van deze dynamiek gestaan.
Ik heb aan beide kanten van deze dynamiek gestaan.
Ik weet hoe het voelt om wanhopig naar verbinding te verlangen en jezelf daarin langzaam kwijt te raken. Ik weet ook hoe het voelt om dicht bij iemand te zijn die alles geeft, en de neiging te hebben om weg te lopen.
Mijn grootste doorbraak kwam toen ik besefte dat de veiligheid waar ik naar zocht, niet bij een ander te vinden was.
Verlatingsangst en bindingsangst zien er van buitenaf als elkaars tegengestelden.
De verlatingsangstige zoekt nabijheid, wil bevestiging, raakt in paniek als de ander afstand neemt. De bindingsangstige zoekt ruimte, voelt zich benauwd als iemand te dichtbij komt, trekt zich terug als de relatie serieuzer wordt.
De bron is dezelfde.
Beiden leerden vroeg dat liefde onveilig is. Dat nabijheid pijn doet. Dat ze zichzelf op de een of andere manier moeten beschermen om te overleven.
De verlatingsangstige beschermt zichzelf door de verbinding vast te houden, koste wat kost. De bindingsangstige beschermt zichzelf door afstand te houden, hoe graag ze ook wil verbinden.
Onderzoek naar hechtingstheorie bevestigt dit: verlatingsangst en bindingsangst zijn beide overlevingsstrategieën die zijn aangeleerd in vroege relaties, als reactie op onveilige of onbetrouwbare zorg.
Als je verlatingsangst hebt, is de afwezigheid van de ander geen feit. Het is een bedreiging.
Een niet-beantwoord bericht wordt een teken van afwijzing. Afstand nemen wordt uitgelegd als desinteresse. Een stille avond voelt als bewijs dat de relatie afbrokkelt.
Je zenuwstelsel is ingesteld op scannen. Hoe is de sfeer? Wat betekent die toon? Is hij nog steeds van me? En vanuit die voortdurende waakzaamheid doe je wat je ooit hebt geleerd: aanpassen, bevestiging zoeken, de verbinding herstellen voor die breekt.
Wat je in dat moment verliest, is jezelf.
In de training Hoe blijf je verbonden zonder jezelf te verliezen werk je aan dit patroon, vanuit je lichaam.
Als je bindingsangst hebt, is nabijheid geen comfort. Het is een bedreiging.
Niet omdat je de ander niet waardeert. Het zenuwstelsel registreert intimiteit als gevaar. Als iemand echt dichtbij komt, als het er echt toe begint te doen, gaat er iets dicht.
Je wordt rationeler. Zoekt afleiding. Vraagt je af of je je gevoelens wel echt vertrouwt. Ziet ineens van alles wat niet klopt in de relatie.
Dat is geen onwil. Dat is een zenuwstelsel dat zichzelf beschermt op de manier die het ooit heeft geleerd: weggaan is veiliger dan blijven en pijn lijden.
Stephen Porges legt in zijn Polyvagaal Theorie uit hoe het autonome zenuwstelsel voortdurend inschat of sociale nabijheid veilig is. Bij mensen met vroeg hechtingstrauma raakt dat systeem zo ingesteld dat intimiteit het alarmsysteem activeert, ook als er objectief geen gevaar is.
Als verlatingsangst en bindingsangst elkaar ontmoeten in een relatie, herkennen ze iets in elkaar. Dat vertrouwde gevoel van onveiligheid dat ook thuis aanvoelt.
En dan begint de dans.
De verlatingsangstige zoekt meer nabijheid. De bindingsangstige ervaart die vraag als druk en trekt zich terug. Hoe meer de verlatingsangstige zoekt, hoe verder de bindingsangstige terugtrekt. Hoe verder die terugtrekt, hoe harder de verlatingsangstige zoekt.
Beiden raken uitgeput. Beiden voelen dat er iets ontbreekt. Beiden begrijpen niet waarom het zo moeilijk is.
De liefde is er. Het zijn de twee zenuwstelsels die in elkaars patroon gevangen zitten.
Pas toen ik ophield met zoeken naar veiligheid bij de ander, begon er iets te verschuiven.
Dat klinkt eenvoudig. Het is een van de zwaarste dingen die er zijn. Want het zenuwstelsel heeft decennia lang geleerd dat veiligheid van buiten komt. Van bevestiging, van nabijheid, van de aanwezigheid van de ander.
Dat systeem verander je door het lichaam keer op keer een andere ervaring te geven. Ervaringen van veiligheid die van binnenuit komen.
Innerlijk Kind Healing gaat naar de laag waar de angst is ontstaan. Naar het kind dat leerde dat liefde onveilig was, en dat alsnog de veiligheid krijgt die het toen heeft gemist.
Shamanic Breathing werkt direct op het zenuwstelsel. Via de adem leert het lichaam wat het voelt om aanwezig te zijn, bij jezelf, zonder alarm.
Soul Drops ondersteunen het contact met je eigen gevoelsleven. Moon Drops helpen bij de verwerking die ook tijdens slaap doorgaat.
De training Jij was het kind. Jij was ook de ouder. brengt je naar de vroege patronen die dit in stand houden.
De dans tussen verlatingsangst en bindingsangst stopt als één van beiden de stap naar binnen zet.
De verlatingsangstige die leert dat ze zichzelf kan geruststellen, hoeft de ander niet meer achterna. De bindingsangstige die leert dat nabijheid haar niet verslindt, hoeft niet meer weg te lopen.
Dat is geen verandering die je afdwingt. Het is een verandering die groeit als je de relatie met jezelf herstelt.
De veiligheid waar je naar zocht, was de hele tijd al bij jou.
Herken jij jezelf in een van deze patronen of in beiden? In de training Hoe blijf je verbonden zonder jezelf te verliezen werk je aan het doorbreken van de patronen die hieronder liggen, via lichaamswerk dat verder gaat dan begrijpen alleen.
Kan ik zowel verlatingsangst als bindingsangst hebben? Ja. Veel mensen herkennen zich in beide. De angst om verlaten te worden en de angst om je te verbinden kunnen tegelijk aanwezig zijn, afhankelijk van de situatie, de partner en wat er in het moment wordt geactiveerd. Ze komen uit dezelfde bron: onveilige hechting.
Hoe weet ik welke van de twee ik heb? Kijk naar wat je doet als iemand dichterbij komt. Trek je je terug, word je rationeler of zoek je afstand? Dat wijst op bindingsangst. Ga je juist meer zoeken naar bevestiging, pas je je aan of wordt de spanning groter als iemand afstand neemt? Dat wijst op verlatingsangst. Veel mensen bewegen tussen beide, afhankelijk van de relatie en de context.
Is verlatingsangst of bindingsangst te genezen? Het zijn geen ziektes. Ze zijn aangeleerde overlevingsstrategieën. Aangeleerde patronen kunnen worden herschreven, via ervaringen die het zenuwstelsel leren dat veiligheid ook in verbinding bestaat. Dat vraagt lichaamswerk, geen wilskracht.
Waarom helpt praten over dit onderwerp zo weinig? Omdat verlatingsangst en bindingsangst in het zenuwstelsel zitten, niet in het hoofd. Inzicht verandert het patroon niet. Wat verandert, zijn herhaalde nieuwe ervaringen van veiligheid in het lichaam zelf. Dat is precies waarom de methode Terug naar Verbinding: Lichaam, Hechting & Heling werkt waar gesprekken alleen tekortschieten.
Wat is het eerste wat ik kan doen? Stop met zoeken naar de oplossing bij de ander. Niet als straf voor jezelf, maar als erkenning dat de veiligheid die je zoekt van binnenuit moet komen. Dat is de beweging die alles verandert.
Ik schrijf over relatiedynamieken, hechtingspatronen, codependency en innerlijk werk. In mijn blogs deel ik inzichten over persoonlijke ontwikkeling, familiedynamieken en bewustwording in relaties.
Vanuit mijn ervaring begeleid ik vrouwen bij het herkennen en doorbreken van terugkerende patronen. Ik deel ook hoe innerlijk werk en plantmedicijnen kunnen bijdragen aan dieper zelfinzicht en persoonlijke transformatie.
Ik dacht dat we zo goed bij elkaar pasten. Achteraf zie ik dat vooral onze oude pijn elkaar feilloos wist te vinden. Ontdek waarom onveilig gehechte mensen elkaar zo sterk aantrekken en hoe je dit patroon herkent en doorbreekt.
Veilige hechting opbouwen als volwassene begint niet in je hoofd. Het begint in je lichaam. Ontdek hoe het voelt als er iets werkelijk verschuift en welke weg daarnaartoe leidt.
Gedesorganiseerde hechting voelt als een voortdurende strijd tussen verlangen en angst, tegelijk, in hetzelfde lichaam. Ontdek waar dit patroon vandaan komt, wat je lichaam erover weet en hoe heling stap voor stap mogelijk is.
Helen Adriana begeleidt vrouwen bij het doorbreken van terugkerende relatiepatronen, codependency en hechtingsdynamieken. Met hypnose, regressiewerk, diep innerlijk werk en online trainingen wordt zichtbaar wat zich in relaties steeds blijft herhalen.
Plantmedicijnen zoals Sananga, Choco Bliss, Moon Drops en Soul Drops kunnen helpen om dieper te voelen wat er onder de oppervlakte speelt en ruimte te creëren voor echte verandering.
