Ik dacht dat we zo goed bij elkaar pasten.
Achteraf zie ik dat vooral onze oude pijn elkaar feilloos wist te vinden.
Wat ik voor verbinding hield, was herkenning. Wat ik voor veiligheid hield, was vertrouwdheid. En vertrouwdheid en veiligheid zijn twee heel verschillende dingen.
Pas toen ik stopte met vechten voor de verbinding, zag ik hoeveel energie er al die tijd naar overleven was gegaan.
De meeste mensen geloven dat intense aantrekkingskracht een teken is van diepe compatibiliteit. Dat het kloppen van je hart, het gevoel van herkenning, de gedachte “dit voelt zo vertrouwd” bewijzen dat dit de juiste persoon is.
Voor mensen met een onveilige hechtingsstijl is dat anders.
Intense aantrekkingskracht is voor hen vaak een signaal dat het zenuwstelsel iets herkent. Niet iets goeds. Iets vertrouwds. En wat vertrouwd is, hoeft niet veilig te zijn.
Onveilig gehechte mensen groeien op in omgevingen waar liefde onvoorspelbaar, voorwaardelijk of beangstigend was. Hun zenuwstelsel leert wat liefde voelt: gespannen, activerend, onzeker. Als volwassenen zoeken ze dat gevoel opnieuw. Het systeem herkent het als “dit is hoe verbinding aanvoelt.”
Onderzoek naar hechtingstheorie bevestigt dat mensen sterk worden aangetrokken tot partners wier hechtingsstijl aansluit op hun vroege ervaringen. Hoe meer iemand op je vroege verzorger lijkt in zijn manier van nabij zijn, hoe sterker de aantrekkingskracht.
Er zijn twee patronen die elkaar met grote regelmaat ontmoeten.
De angstig gehechte persoon zoekt voortdurend bevestiging en nabijheid. Ze voelt spanning als iemand afstand neemt en werkt hard om de verbinding te herstellen. Haar zenuwstelsel is ingesteld op alertheid: scannen, aanvoelen, aanpassen.
De vermijdend gehechte persoon houdt afstand als iemand te dichtbij komt. Hij voelt druk als er nabijheid wordt gevraagd en trekt zich terug. Zijn zenuwstelsel is ingesteld op zelfbescherming: sluiten, rationaliseren, weggaan.
Samen creëren ze een dans die beide zenuwstelsels activeren. Hoe meer zij zoekt, hoe verder hij trekt. Hoe verder hij trekt, hoe harder zij zoekt. In die activering zit de intensiteit die beiden herkennen als “dit is liefde.”
Stephen Porges legt in zijn Polyvagaal Theorie uit hoe het zenuwstelsel sociale signalen razendsnel verwerkt en op basis daarvan verbinding zoekt of vermijdt. Bij mensen met vroeg trauma raakt dat systeem zo ingesteld op activering dat rust en veiligheid vreemd aanvoelen, en spanning vertrouwd.
Hier zit het paradox dat veel mensen niet zien.
Iemand die écht veilig is, die consistent is, beschikbaar, kalm, voelt voor veel onveilig gehechte mensen aanvankelijk… saai. Vlak. Te makkelijk.
Het hart gaat niet sneller. Het gevoel van urgentie ontbreekt. Er is geen spanning om op te lossen. En dus voelt het alsof er iets mist.
Dat iets is het alarm. En het alarm was nooit liefde. Het was overleven.
De herkenning die onveilig gehechte mensen bij elkaar voelen, is de herkenning van gemeenschappelijke wonden. Gemeenschappelijk verdriet. Gemeenschappelijke overlevingsstrategieën. Dat creëert een gevoel van diep begrepen worden, een gevoel dat eerder zelden is ervaren.
In het begin voelt de relatie intens en verbonden.
Naarmate de tijd verstrijkt, activeren beide patronen elkaar steeds sterker. De angstige partner zoekt meer. De vermijdende partner trekt zich meer terug. De relatie voelt als een constant gevecht om verbinding, waarbij niemand echt rust ervaart.
Beiden putten energie uit de relatie. Beiden voelen dat er iets ontbreekt. Beiden begrijpen niet waarom het zo moeilijk is, want de liefde is er wel degelijk.
De liefde is er. Het is het zenuwstelsel dat de verbinding in de weg staat.
Voor wie dit patroon herkent in een eigen relatie, biedt de training Hoe blijf je verbonden zonder jezelf te verliezenconcrete handvatten om anders te leren reageren vanuit je eigen lichaam.
Onveilig gehechte mensen houden vaak langer vast aan relaties die hen niet dienen.
Deels omdat de intensiteit verslaving wekt. Het alarm in het lichaam dat afgaat als de ander afstand neemt, voelt als gemis van de persoon. Het is gemis van de activering. Het zenuwstelsel raakt gewend aan de spanning en ervaart de afwezigheid ervan als leegte.
Deels omdat loslaten oud verlies activeert. Het verlies van deze partner én het verlies van alle vroege verbinding die ook nooit stabiel was. Het voelt disproportioneel zwaar. Dat is het ook.
En deels omdat de relatie, ondanks alles, ook momenten van diepe herkenning heeft geboden. Die zijn echt. Ze dragen de relatie alleen niet.
De training Jij was het kind. Jij was ook de ouder. helpt bij het begrijpen van de vroege lagen die dit patroon in stand houden.
Dit patroon doorbreken vraagt lichaamswerk, geen inzicht alleen.
Het vraagt dat het zenuwstelsel leert wat veiligheid voelt. Zodat veiligheid vertrouwd aanvoelt. Zodat spanning herkend wordt als alarm, en verbinding als iets anders.
Innerlijk Kind Healing gaat naar de laag waar de herkenning van vroeger ontstond. Naar het deel dat leerde dat liefde zo voelde. Dat deel krijgt een nieuwe ervaring.
Soul Drops helpen bij het contact maken met je eigen gevoelsleven, los van de activering van de ander. Moon Drops ondersteunen verwerking ook tijdens slaap, wanneer het systeem integreert wat overdag is bewogen.
Shamanic Breathing spreekt het zenuwstelsel direct aan. Via de adem leer je het verschil voelen tussen activering en verbinding. Tussen spanning en veiligheid. Dat onderscheid is de basis van alles.
Onveilig gehechte mensen herkennen in elkaar iets wat diep en echt voelt. En het is diep en echt.
Het is alleen geen fundament voor een veilige relatie. Het is een uitnodiging om te helen.
De relatie die je écht zoekt, begint bij de vraag: hoe voelt het als iemand veilig is? En kun je dat leren verdragen?
Dat is het werk. En het is het werk dat alles verandert.
Herken jij dit patroon in je eigen relaties? In de training Hoe blijf je verbonden zonder jezelf te verliezen werk je aan de patronen die hieronder liggen, via lichaamswerk dat verder gaat dan begrijpen alleen.
Ik schrijf over relatiedynamieken, hechtingspatronen, codependency en innerlijk werk. In mijn blogs deel ik inzichten over persoonlijke ontwikkeling, familiedynamieken en bewustwording in relaties.
Vanuit mijn ervaring begeleid ik vrouwen bij het herkennen en doorbreken van terugkerende patronen. Ik deel ook hoe innerlijk werk en plantmedicijnen kunnen bijdragen aan dieper zelfinzicht en persoonlijke transformatie.
Gedesorganiseerde hechting voelt als een voortdurende strijd tussen verlangen en angst, tegelijk, in hetzelfde lichaam. Ontdek waar dit patroon vandaan komt, wat je lichaam erover weet en hoe heling stap voor stap mogelijk is.
`Vermijdende hechting voelt van buitenaf als koelheid. Van binnenuit voelt het als overleven. Ontdek waarom nabijheid onveilig voelt, wat je zenuwstelsel daarmee te maken heeft en hoe je stap voor stap de weg terug naar verbinding vindt.`
Angstige hechting voelt als nooit helemaal kunnen ontspannen in liefde. Ontdek waarom dit gebeurt, wat je lichaam doet als iemand afstand neemt en hoe je dit patroon stap voor stap kunt ontspannen.
Helen Adriana begeleidt vrouwen bij het doorbreken van terugkerende relatiepatronen, codependency en hechtingsdynamieken. Met hypnose, regressiewerk, diep innerlijk werk en online trainingen wordt zichtbaar wat zich in relaties steeds blijft herhalen.
Plantmedicijnen zoals Sananga, Choco Bliss, Moon Drops en Soul Drops kunnen helpen om dieper te voelen wat er onder de oppervlakte speelt en ruimte te creëren voor echte verandering.
