Je bent er langzaam ingegleden. Niet met een klap, maar stap voor stap. Je paste je aan, een beetje hier, een beetje daar. Je hield je mening voor je om ruzie te vermijden. Je plannen werden de zijne. Je vrienden zag je minder. En op een dag stond je voor de spiegel en dacht: wie ben ik eigenlijk nog?
Jezelf verliezen in een relatie is een van de meest sluipende processen die er zijn. Het voelt in het begin als liefde. Als aanpassen. Als geven. Totdat er niets meer over is om te geven en jijzelf de rekening betaalt.
Hoe je jezelf verliest zonder het te merken
Het begint zelden met een grote keuze. Het begint met kleine concessies die op zichzelf volkomen redelijk lijken. Je zegt iets minder van wat je denkt omdat hij er anders over denkt. Je laat een plan vallen omdat het hem niet uitkomt. Je sust de spanning voordat die de kans krijgt om iets te worden.
En elke keer dat je dat doet, stuurt je zenuwstelsel een signaal: dit is hoe ik veilig blijf in deze relatie. Dit is hoe ik de verbinding houd.
Wat er onder ligt is bijna altijd ouder dan de relatie zelf. De neiging om jezelf op te offeren voor de ander, om je aan te passen om afwijzing te voorkomen, om je eigen behoeften als minder urgent te behandelen dat zijn geen karakterfouten. Het zijn patronen die je ooit heel goed hebben gediend. Ze zijn ontstaan in een tijd dat jij afhankelijk was van de goedkeuring en aanwezigheid van anderen om je veilig te voelen.
Meer over hoe deze vroege patronen doorwerken in je volwassen relaties lees je in de blog waarom kom ik steeds in dezelfde relatie terecht.
De verbinding tussen jezelf verliezen en codependency
Er is een naam voor het patroon waarbij jij de ander centraal stelt ten koste van jezelf: codependentie. Het betekent niet dat je zwak bent of dat je een ongezond persoon bent. Het betekent dat je hebt geleerd dat liefde voorwaardelijk is en dat jij de voorwaarden vervult door jezelf weg te cijferen.
Een codependente vrouw herkent zichzelf zelden meteen in het woord. Ze denkt: ik ben gewoon zorgzaam. Ik houd van hem. Ik wil het goed doen. Maar ergens, diep van binnen, is er een stem die zegt: dit klopt niet. Ik ben er niet meer.
Dat is het moment waarop de vraag belangrijk wordt: niet wat doe ik fout in deze relatie, maar wanneer ben ik mezelf verloren?
Wil je weten of jij codependent gedrag herkent bij jezelf? Lees dan codependentie doorbreken: 7 krachtige stappen naar zelfliefde.
Wat jezelf verliezen doet met je lichaam
Jezelf verliezen in een relatie is geen mentaal proces alleen. Het zit ook in je lijf. In de spanning die je voelt als je iets wil zeggen maar inslikt. In de vermoeidheid die niet weggaat, ook niet na een nacht slapen. In de manier waarop je reageert snel geïrriteerd, of juist verdoofd op momenten dat je vroeger gewoon jezelf was.
Volgens onderzoek van de American Psychological Association heeft chronische onderdrukking van eigen behoeften in relaties directe effecten op het zenuwstelsel en het algemeen welbevinden. Het lichaam houdt bij wat de geest probeert te vergeten.
Dat is ook waarom praten over het patroon vaak niet genoeg is. Je kunt het rationeel begrijpen en toch blijven herhalen. De verandering moet plaatsvinden op de laag waar het patroon werkelijk leeft: in je zenuwstelsel, in je onderbewuste, in de overtuigingen die je al zo lang draagt dat ze aanvoelen als de waarheid.
Dit is precies wat trauma heling voor vrouwen aanpakt niet via het hoofd, maar via de lagen eronder.
Drie signalen dat je jezelf bent kwijtgeraakt
1. Je weet niet meer wat jij wil los van hem. Als iemand vraagt wat jij leuk vindt, wat jij nodig hebt, wat jou gelukkig maakt moet je even nadenken. Of je geeft een antwoord dat ergens op hem is afgestemd zonder dat je het doorhebt.
2. Je past je stemming aan zijn stemming aan. Als hij somber is, voel jij je onrustig. Als hij tevreden is, adem je op. Je eigen emotionele staat is afhankelijk geworden van de zijne dat is een van de duidelijkste signalen van jezelf verliezen in een relatie.
3. Je stelt je eigen behoeften structureel uit. Jouw afspraak wordt verzet. Jouw behoefte aan ruimte wordt niet geuit. Jouw mening wordt ingeslikt. Niet één keer, maar als patroon. Grenzen stellen voelt bijna onmogelijk of geeft zo veel schuldgevoel dat het niet de moeite waard lijkt.
De weg terug naar jezelf
Terugkomen bij jezelf begint niet met een groot gebaar. Het begint met het herkennen van het moment waarop je jezelf wegcijfert en jezelf de vraag durven stellen: wat wil ík hier eigenlijk?
Dat klinkt simpel. Het is het niet. Zeker niet als jezelf-verliezen al zo lang de norm is dat je eigen behoeften aanvoelen als iets vreemds, iets gevaarlijks zelfs. Voor veel vrouwen zit er diep van binnen een overtuiging: als ik mezelf laat zien, verlies ik de ander.
Dat overtuiging leeft niet in je hoofd ze leeft in je innerlijk kind. In het deel van jou dat ooit heeft geleerd dat liefde afhankelijk is van wie jij bent voor de ander, niet van wie jij bent.
Een gezonde relatie opbouwen met een ander, maar ook met jezelf begint daar. Bij dat deel dat gezien mag worden.
Hoe ik vrouwen hierbij begeleid
Als je dit leest en denkt dit ben ik dan is het goed om te weten dat jezelf terugvinden geen kwestie is van harder je best doen of meer wilskracht.
Ik begeleid vrouwen via hypnose en regressie, ondersteund door plantmedicijnen die je helpen te voelen wat er gezien mag worden. Niet wat je hoofd ervan vindt maar wat er dieper in je lichaam en onderbewuste al die tijd heeft gewacht. Op die laag werken we aan de overtuigingen en patronen die jezelf-verliezen in stand houden.
Dat is andere koek dan praten over wat er mis is. Het is werken op de plek waar het is begonnen.
Begin gerust met mijn gratis gids over ongezonde liefdespatronen een eerste stap om te zien wat er speelt. Of plan direct een vrijblijvend gesprek via de contactpagina.
Helen Adriana begeleidt vrouwen bij het doorbreken van relatiepatronen en codependency. Lees meer over Helen.


